تفسير ميبدى ( ج 4 ص 434 ) . - ص 445 س 8 ، صحيح : آشكارا و در . - ص 565 آيهء 62 : « چاشت ما را » صحيح است . - ص 570 س 7 : « بسازى » درست است . - ص 581 س 6 ، صحيح : از پيغامبران . - ص 601 آيهء 113 در اصل نسخه : حكما عربيّا بجاى قرآنا عربيّا آمده بود كه در نثر المرجان ( ج 4 ص 341 ) نيز قرآنا عربيّا است . - ص 609 آيهء 22 ترجمهء لو كان فيهما آلهة . . . قدرى ابهام دارد . ميبدى ( ج 6 ص 226 ) . - ص 634 پنج سطر به آخر صحيح : بر نصرت . - ص 639 س 5 ، صحيح : « فا فزودن » است . - ص 662 س 3 ، صحيح : اندكيست . - ص 729 آيهء 4 « گان » علامت جمع است و نيز ص 884 س 3 . به مقدّمهء فرهنگ قرآن ش 4 آستانه . - ص 814 س 2 ، صحيح : يا ثواب آن . - ص 948 س 10 « أ » افزوده شد . - ص 953 آيهء 29 ، س 12 : شاصر و ناصر ، صحيح است . - ص 975 آيهء 11 صحيح همان « لقب » است كه بمعنى نام بد مىباشد . - ص 1008 س 14 « أ » افزوده گرديد . - ص 1017 آيهء 18 ، صحيح « كوز ابريها » است . مجمل التّواريخ و القصص ص 119 . دكتر عزيز اللّه جوينى 20 دىماه 1375 برابر با 29 شعبان 1417 و نهم ژانويهء 1997